“Our House”

over fundi, meubels en privacy… 

Aan ons huis moest nog heel wat geklust worden, afgelopen weken was het dan ook een komen en gaan van diverse “fundi” (handwerkers). Het bizarre is, dat hier in Tanzania het werk (de ‘arbeider’) niks kost, het materiaal en de apparatuur zijn duur – automatisering is dus niet rendabel. Het is namelijk (ook op de lange termijn) vele malen goedkoper om bijvoorbeeld iemand in dienst te nemen die elke dag met de hand het gras maait in plaats van een grasmaaier te kopen, iemand twee ochtenden per week te betalen om je vuile was met de hand te wassen in plaats van een wasmachine aan te schaffen en wanneer er voor het leggen van een nieuwe leiding een gat gegraven moet worden in asfalt, komen er in ruil voor één graafmachine, vijf bouwvakkers met de hand graven…

Dit wordt ook duidelijk bij het inrichten van een huis. Er zijn geen meubelhuizen met kant en klare meubels: je gaat naar een fundi, verteld wat je wilt en hij maakt dat dan voor je. Als je wensen, zoals bij ons, afwijken van de standaard meubels die hier gemaakt worden, maak je een tekening of zoek je een foto van het gewenste object, geeft de afmetingen door en een paar dagen later is je costumized meubel klaar. Zo hebben wij bijvoorbeeld horren laten maken voor de ramen en deuren, een nieuw bed, een bank en diverse plankjes voor in de keuken en badkamer.

Met een beetje mazzel vervangen ze van de week de waterleiding zodat we na bijna 3 weken weer kunnen douchen. De gaten in het dak zijn gemaakt zodat het (voorlopig ;-)) niet meer naar binnen regent en als kers op de taart hebben we vorige week een zandbak gemaakt. Het hele principe van een zandbak of ‘in het zand spelen’ kennen ze hier niet, dus het is echt hilarisch om te zien hoe iedereen reageert als ze die ‘box’ in de tuin zien en wij vertellen dat dat voor de kinderen is om in te spelen.

Één van de belangrijkste punten voor ons was het (laten) maken van een hek. Zowel voor de veiligheid als ook voor onze privacy. We krijgen nu al regelmatig visite van nieuwsgierige buren die (zoals wij het noemen) komen ‘wazugu (=blanke mensen) kijken’ 😉 Met het hele gezin komen ze altijd precies dan als we net aan tafel willen of nog in onze pyjama lopen: om even een een drankje te drinken, zwijgend op de bank te zitten of om te vragen naar welke kerk we gaan op zondag (true story!). Zo’n hek is toch een soort (optische) hindernis… dit geldt natuurlijk ook voor inbrekers, onze tuin grenst aan twee kanten aan het bos en zonder hek zou dus iedereen onbemerkt kunnen komen en gaan…

De tuin is heerlijk wild met grote keien – met uitzondering van onze zelf aangelegde moestuin is geen vierkante meter vlak. Er groeien palm-, mango- en avocadobomen, grote varens, struiken met prachtige bloemen en dagelijks zien we apen en tig vogels (mijn moeder komt van de zomer op visite, ik denk dat ik haar met een verrekijker gewoon 3 weken op een stoel in de tuin zet: een paradijs voor vogelaars ;-)). Door het vellen van een paar struiken en takken in de tuin van de buren genieten we nu vanaf de bank in de woonkamer zelfs van zicht op Lake Victoria!

Ons huis ligt net iets boven Bukoba, met de auto is het een minuut of 10 rijden naar de markt/werk/school, te voet is het ruim een half uur over een smal, stijl kronkelweggetje met prachtig zicht op het stadje en Lake Victoria. Het huis is voor plaatselijke begrippen ruim en best licht en omringd door veel groen. Vanuit de slaapkamer zien we een enorme avocadoboom en tientallen bananenbomen, er is een ruime eetkamer, woonkamer, keuken met voorraadskast en een washok als bijgebouw. De kinderen krijgen volgende maand (als onze Amerikaanse mede-wazungu vertrekken: boehoeee) een stapelbed in hun kamer en ze zijn al weken bezig met plannen waar het nieuwe bed dan precies moet komen te staan en waar wie (Milo, Ella en alle knuffels) gaan slapen :-). Met 2 badkamers én een logeerkamer is bij deze iedereen hartelijk uitgenodigd om te komen logeren: karibuni!

Diashow: (het kan even duren tot de foto’s zichtbaar zijn…)

01